25 Ιανουάριος 2020

RSS Facebook Twitter

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Παρασκευή, 10 Ιανουάριος 2020 06:00

Ένας Έλληνας δεξιοτέχνης του σιτάρ - Ιάσονας Ψαράκης: Να ακούς μόνο τον δάσκαλό σου και την καρδία σου στη μουσική

Ο Ιάσονας Ψαράκης είναι από τους ανθρώπους που ακούει την καρδιά του. Ταξίδεψε από την Ελλάδα μέχρι την Ινδία λαμβάνοντας εκπαίδευση πάνω στο σιτάρ και τώρα είναι εδώ για να μοιραστεί μαζί μας τη μουσική του..

Ο Ιάσονας έχει καταγωγή από την Κρήτη, γεννηθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τα φοιτητικά του χρόνια τα πέρασε στη Λέσβο όπου σπούδασε στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Με αφορμή τη συναυλία του, που θα λάβει χώρα στη Θεσσαλονίκη, στο Μπεσουσάν Χαν, την Παρασκευή 10/1 στις 9.30 μ.μ., βρεθήκαμε μαζί του και μίλησε στο thesspress.gr για την μέχρι τώρα πορεία του και για το πως το σιτάρ κατάφερε να καθορίζει τη ζωή του..

Πώς επέλεξες το σιτάρ;

Βρισκόμουν ανάμεσα στο σιτάρ και το κανονάκι. Μετά από δυο σχεδόν εβδομάδες μυστήριων βραδινών ονείρων κατέληξα στο σιτάρ. Έτσι αγόρασα ένα. Έπειτα πήγα στη Γαύδο, όπου για έξι μήνες έψαχνα την επικοινωνία με τον εσωτερικό μου εαυτό και το μουσικό όργανο.

Το ταξίδι λοιπόν άρχισε στη Γαύδο..Που σε πήγε μετά;

Τα χρήματα ήταν μετρημένα οπότε και σκόπευα να ταξιδέψω για ένα δεκαήμερο στην Τουρκία. Τα πράγματα ήρθαν έτσι, γνώρισα ανθρώπους, με κάποιους εργαζόμασταν είτε σε κάποια μαγαζάκια είτε σε στο δρόμο, ταξιδέψα στην Τουρκία, στο Ιράν, στον Λίβανο. Έπειτα επέστρεψα στην Τουρκία με σκοπό να παρευρεθώ στο Mystic Music Festival όπου θα έπαιζε και ο Aashish Khan. Γνωριστήκαμε του είπα πως μαθαίνω μόνος και ότι θα ήθελα να μάθω δίπλα σε έναν δάσκαλο και εκείνος μου πρότεινε την αδερφή του Ameena Perera. Άδραξα την ευκαιρία και ξεκίνησε μια επικοινωνία μέσω διαδικτύου. Ήθελα να πάω Ινδία, ήδη σχεδόν 2,5 περίπου χρόνια ταξίδευα στη Μέση Ανατολή και το να εκδόσω βίζα ενώ δε βρισκόμουν στην Ελλάδα δεν ήταν καθόλου εύκολο.

Οπότε να φανταστώ ότι επέστρεψες Ελλάδα;

Ναι. Έμεινα για κάποιους μήνες έπαιξα για λίγο στο δρόμο, πήγε πολύ καλά, έβγαλα τη βίζα και έφυγα για Ινδία.

Τι σου επιφύλασσε η τύχη στην Ινδία;

Μια καταπληκτική δασκάλα και ζεστούς ανθρώπους ... Ο καιρός όμως πέρασε η βίζα μου έληξε και έπρεπε να γυρίσω πάλι πίσω. Επέστρεψα Ελλάδα, παράλληλα η δασκάλα μου, μου έδωσε κάποιες πληροφορίες για το Πανεπιστήμιο Visva-Bharati όπου κατάφερα να πάρω υποτροφία, ανανέωσα τη βίζα και πολύ γρήγορα βρέθηκα πάλι πίσω σα φοιτητής. Συνολικά κάθισα περίπου τέσσερα χρόνια στην Ινδία τελείωσα τις σπουδές μου ενώ ταυτόχρονα έκανα και μαθήματα με τη δασκάλα μου. Έπειτα που πέθανε, συνέχισα τα μαθήματα με τον Pandit Debi Prasad Chaterjee. Μάθαινα, μάθαινα, μάθαινα, μάθαινα.. Ε και μετά πέρα δόθε Ελλάδα - Ινδία για συναυλίες, στο Μπαγλαντές για μερικές συναυλίες, τώρα πρόσφατα στο τέλος του πανεπιστημίου έκανα και μια συναυλία στην Αίγυπτο σε συνεργασία με τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

Και τώρα είσαι εδώ;

Τώρα θα ξαναφύγω για Ινδία για το μεταπτυχικό στο σιτάρ για άλλα τρία χρόνια.

Τι σε εμπνέει;

Για να δημιουργήσω δικές μου πιο πειραματικές συνθέσεις με εμπνέει να φεύγω σε ένα ωραίο μέρος στη φύση. Βλέπω τη μουσική σα να ζωγραφίζω στον αέρα, σαν μια αόρατη ζωγραφιά. Και στις συναυλίες, με εμπνέει ο κόσμος, προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί του, να συνδεθώ. Είναι ο κόσμος, ο χώρος, η ακουστική. Πιθανόν όμως και η καθημερινότητα να εμπνέει. Αν είμαι χαρούμενος θα πάιξω μια χαρούμενη Ράγκα, αν είμαι ερωτευμένος θα παίξω μια ρομαντική κοκ..

Το σιτάρ ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική;

Ήταν με κλασική κιθάρα -περίπου εφτά χρόνια, μετά ήρθαν τα περίεργα κουρδίσματα, μετά πέρσικα όργανα γενικά παραδοσιακά κυρίως της Μέσης Ανατολής.

Πώς ήταν η μετάβαση από τον πειραματισμό μόνος σου στο πανεπιστήμιο με κανόνες;

Στην αρχή η δασκάλα μου δεν το πίστευε ότι μερικά πράγματα που έπαιζα δεν μου τα είχε διδάξει κανένας. Άλλα πράγματα έπρεπε να τα διορθώσω και να ξεκινήσω από την αρχή. Πρωταρχικά ηταν δύσκολα το να βάλεις μια βάση αλλά η εξάσκηση είναι σα διαλογισμός και δε σου στερεί το να μπορέσεις να αυτοσχεδιάσεις έπειτα. 

Πως αντιδρόυσαν οι άνθρωποι όταν μάθαιναν τον σκοπό που βρίσκεσαι εκεί;

Ήταν ενθουσιαμένοι που μαθαίνω κάτι δικό τους που χάνεται. Βρίσκεις λίγο κόσμο που παίζει αρχαία ινδικά όργανα. Βλέπεις τα αρνητικά της παγκοσμιοποίησης. Φοβούνται να πιάσουν τέτοια όργανα στα χέρια τους, μάλλον τους φαίνονται πολύ δύσκολα, δεν ξέρω..

Δεν ειναι;

Είναι αλλά θέλει να αφιερώσεις τη ζωή σου σ αυτό.

Εσύ;

Αφιερώνω τη ζωή μου σ' αυτο και μέχρι το τέλος θα μαθαίνω.

Θα δίδασκες;

Ήδη διδάσκω. Είχα πέντε μαθητές στην Ινδία, τέσσερις φοιτητές από την σχολή καλών τεχνών και ένα παιδάκι. Και στην Ελλάδα έχω τώρα δυο μαθητές που σκοπεύουμε τώρα που θα φύγω να συνεχίσουμε τα μαθήματα μέσω ίντερνετ.

Τι θα σου μείνει από όλα αυτά που άκουσες στην Ινδία;

Η δασκάλα μου που μου είπε "ό,τι πιστέυεις αν το δουλέψεις πραγματικά μπορεί να γίνει πραγματικότητα". Πολλοί θα σου δώσουν συμβουλές ή θα το παίξουν έξυπνοι αλλά δεν πρέπει να τους ακούς. Να ακούς μόνο τον δάσκαλό σου και την καρδία σου στη μουσική.

Τι σου λείπει από την Ελλάδα;

Το λάδι! Η Γαύδος - όχι το καλοκαίρι, έχει πολύ κόσμο- και η καθαρή θάλασσα.

Υπάρχει κάποιο πλανο μέχρι να γυρίσεις πίσω στην Ινδία;

Ψάχνω ωραίους, ατμοσφαιρικούς χώρους με ιστορία, όπου κάνω συναυλίες, εξού και το Μπεσουσάν Χαν στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα στις 31/1 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων και ίσως ακόμα μια συναυλία στο Βέλγιο. Μετά πίσω στην Ινδία!

 

blog comments powered by Disqus
thesspress

thesspress

[email protected]