17 Αύγουστος 2018

RSS Facebook Twitter

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Τρίτη, 13 Φεβρουάριος 2018 00:00

Άκραμ Καν: «Το σώμα μου ήταν πάντα η φωνή μου»

«‘Ήμουν ενθουσιασμένος όταν έμαθα ότι η παράσταση θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στην Αθήνα. Τώρα όμως είμαι τρομοκρατημένος, 

γιατί γνωρίζω τι έχει προσφέρει στον κόσμο ο ελληνικός πολιτισμός» δήλωσε ο αναγνωρισμένος χορευτής και χορογράφος 'Ακραμ Καν στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε με αφορμή το πολυαναμενόμενο νέο έργο του, «Xenos», που θα παρουσιάσει από 21 έως 27 Φεβρουαρίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση και το οποίο σηματοδοτεί και την τελευταία του εμφάνιση σε μεγάλης διάρκειας παραγωγή.

«Σήμερα το σώμα μου έχει μεγαλώσει, είναι λίγο χτυπημένο, αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί. Το σώμα πάντα λέει τη γυμνή αλήθεια. Έχω απόλυτη συναίσθηση πως αυτό είναι το τελευταίο μου σόλο στον σύγχρονο χορό. Από δω και πέρα μ' ενδιαφέρει να δημιουργήσω οράματα, ιδέες και κίνητρα σε πιο νέους. Αυτός είναι ο στόχος μου πια…» ανέφερε σχετικά με την απόφασή του να εγκαταλείψει τη σκηνή.

Για το νέο του σόλο, ο 'Ακραμ Καν και η ομάδα συνεργατών του αντλούν υλικό από τα γεγονότα του 20ού αιώνα, φέρνοντας στην επιφάνεια τις εμπειρίες των αποικιακών στρατευμάτων στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του, πάνω από 4 εκατομμύρια άντρες, που δεν ήταν λευκοί, υπηρέτησαν στους στρατούς της Ευρώπης και της Αμερικής. Περίπου 1,5 εκατομμύριο από αυτούς προέρχονταν από την Ινδία, ως επί το πλείστον χωρικοί από τη βόρεια και βορειοδυτική Ινδία, πολέμησαν και πέθαναν στην Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι τέθηκαν στην υπηρεσία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, εκτοπισμένοι από τις πατρίδες και τις κουλτούρες τους, παρέμεναν μέχρι πρόσφατα στο σκοτάδι.

«Το έργο αυτό το ξεκίνησα με τα παιδιά μου, γιατί ήθελα να ρίξω μια ματιά στην ιστορία, να δω πως αυτή αποδίδεται και αν χειραγωγείται. Προσωπικά θεωρώ πως πρέπει να αποδίδει μια πανοραμική άποψη» είπε χαρακτηριστικά και συνέχισε «τελικά, κατάλαβα πως την ιστορία διαμορφώνουν οι νικητές και όχι οι ηττημένοι. Στην Αγγλία, επιστήμονες μελέτησαν το ανθρώπινο DNA και απέδειξαν πως οι πρώτοι άποικοι ήταν έγχρωμοι. Συνεπώς η ιστορία χειραγωγείται. Για παράδειγμα, πάντα πίστευα πως ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος αφορούσε τους λευκούς. Ποτέ δεν έμαθα στο σχολείο πως εκατομμύρια ξένων και ιδιαίτερα Ινδών συμμετείχαν σε αυτόν. Σήμερα που μελετώνται τα τεκμήρια αυτά αποκαλύπτεται σιγά σιγά. Ωστόσο, το μεγαλύτερο αρχείο για μένα, είναι το σώμα μας… Το σοκ που υπέστησαν σωματικά όσοι συμμετείχαν στον πόλεμο. Ο άνθρωπος που πολεμά, που γνωρίζει και βιώνει τη βία, ποτέ δεν είναι ο ίδιος. Πολλά εγγόνια γνωρίζουν σήμερα πως οι παππούδες τους πολέμησαν και τίποτα παραπάνω. Και αυτό γιατί οι ίδιοι επέστρεψαν άλλοι άνθρωποι στα σπίτια τους».

Σχετικά με την παράσταση, είπε ότι ως ομάδα τους ενθουσίασε η ιδέα του Προμηθέα, η ιδέα πως πρόκειται για τον αιώνιο στρατιώτη που έπρεπε να θυσιαστεί για την ανθρωπότητα. Ωστόσο ο Προμηθέας δεν είναι το βασικό πρόσωπο στο έργο. «Ήρωας είναι ένας Ινδός στρατιώτης που υποδύομαι, ο οποίος πριν στρατολογηθεί ήταν χορευτής και τώρα ζει στα χαρακώματα, έχοντας χάσει την έννοια του ανθρωπισμού».

Στις πρόβες είχε συναίσθηση του γεγονότος ότι αυτή θα είναι η τελευταία μεγάλης διάρκειας παράστασή του και πράγματι, όπως είπε, αυτή η επίγνωση διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην όλη διαδικασία. «Αρχικά σκέφτηκα ότι θα επιχειρούσα να μην χορεύω και τόσο πολύ, αλλά να κάθομαι περισσότερο. Όμως ο διευθυντής μου στις πρόβες, ο Μέιβιν Κου, ήταν αδυσώπητος μαζί μου. Δεν με λυπήθηκε καθόλου. Αφαίρεσε όλες τις καρέκλες από το στούντιο και ήταν εκείνος τελικά που επηρέασε την κίνηση και την χορογραφία», εξήγησε και στη συνέχεια αναφέρθηκε στη συνεργασία του με το Εθνικό Μπαλέτο στη Μ. Βρετανία για τη «Ζιζέλ»: «Η παράσταση αυτή ήταν που μ' έκανε να συνειδητοποιήσω ότι υπήρχαν πολύ νεότεροί μου καλοί χορευτές, οι οποίοι μάλιστα λειτούργησαν και ως πηγή έμπνευσης για εμένα. Κατάλαβα τότε ότι δεν ήμουν ευχαριστημένος με το σώμα μου. Χάρηκα όμως με τη συνειδητοποίηση αυτή και αποφάσισα ότι αυτό το κεφάλαιο θα έπρεπε να κλείσει».

Σε ερώτηση για το πως ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει το φόβο προς τον «ξένο», ο 'Ακραμ Καν είπε: «Νομίζω ότι ως ανθρώπινα όντα τρέφαμε πάντοτε έναν φόβο απέναντι στο άγνωστο. Αν καλλιεργήσεις αυτόν τον φόβο, καλλιεργείς και την ξενοφοβία. Έτσι φτάσαμε στο Brexit. Και το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση του Τραμπ. Το περίεργο είναι ότι κι αυτός είναι αλλοδαπός, είναι απίστευτο! Η οικογένεια του δεν έχει αμερικάνικες καταβολές. Νομίζω, λοιπόν, ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια. Ο εθνικισμός αυτή τη στιγμή έχει αναδυθεί εκ νέου και κερδίζει έδαφος.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να "σκοτώσουμε" τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και σκεφτόμαστε, δηλαδή ν' αλλάξουμε νοοτροπία ζωής και να ξεκινήσουμε από την αρχή. Διαφορετικά θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο. Και το λέω αυτό γιατί εμείς, είμαστε η γενιά του "εγώ", δηλαδή του "i", (αφού τα τελευταία χρόνια επικρατούν στη ζωή μας τα iphone, imax, ipod κτλ. ) σε αντιδιαστολή με την προηγούμενη γενιά, των γονιών μας, όπου η έννοια του "εμείς" ήταν περισσότερο ενισχυμένη. Η δική μας γενιά απέτυχε, θα πρέπει να διερωτηθούμε λοιπόν τι θα συμβεί στις επόμενες, διότι τους κληροδοτούμε έναν κόσμο χάλια. Πιστεύω ότι η νέα γενιά θα πρέπει ν' αδράξει αυτή την ευκαιρία ούτως ώστε να ρίξει μία νέα ματιά στο πως βλέπουμε τους εαυτούς μας και τον άλλον. Να βρει έναν νέο μύθο, ένα νέο μοτίβο το οποίο θα είναι περισσότερο συνεργατικό και το οποίο θα αφορά το όλον και όχι μόνο το εγώ».

Προερχόμενος από ένα ακαδημαϊκό οικογενειακό περιβάλλον, ο 43χρονος χορευτής και χορογράφος παραδέχθηκε πως ως παιδί τραύλιζε. «Ο παππούς μου ήταν διακεκριμένος μαθηματικός, η μητέρα ήταν φιλόλογος. 'Ετσι, όταν γεννήθηκα όλοι πίστευαν (ακόμα και εγώ ο ίδιος) πως θα είμαι ιδιοφυία στα μαθηματικά, όπως ο παππούς μου. Και όμως, έδωσα εξετάσεις τρεις φορές κι απέτυχα παταγωδώς. Ωστόσο, πάντα με συνάρπαζαν τα φυσικά μοτίβα και τα μαθηματικά του σώματος. Είχα παρατηρήσει πως όταν μιλούσα κανείς δε με άκουγε, το σώμα μου ήταν πάντα η φωνή μου».

 

 

[ΑΠΕ-ΜΠΕ]

blog comments powered by Disqus
thesspress

thesspress

info@thesspress.gr